| A Queimada |
 |
 |
 |
| Escrito por Administrator | |
| Lunes, 12 de Mayo de 2008 23:08 | |
|
O RITO DO LUME, ORIXES DA QUEIMADA Ó comezo era o caos, o home vivia na escuridade, no paraíso da ignorancia. Prometeo o seu creador, observabao con abatimento. Non era a sua obra humana tan vistosa coma as flores do campo, nin tan inmensa coma os ceos, nin tan enigmática coma os oceanos. E foi enton cando se decidiu a roubar os deuses o lume, e as agachadas entregarllo o home para que se liberara do oscurantismo, fora libre e descubrira a luz do coñecemento. Os deuses anoxados, condenaron a Prometeo a vivir e renacer cada dia e idearon a muller, intuitiva e curiosa. Pandora lle puxeron por nome, a ben dotada, e enviarona xunto os homes entregandolle o seu regalo, unha caixiña de prata coa prohibición expresa de que nunca descubrise o seu contido. Pandora, a ben dotada, con esa curiosidade femenina tan intuitiva, un dia de solstício de veran abreu a sua caixiña de prata e do seu interior manaron tódolos males do mundo. A morte, a envexa, o egoísmo e o medo, sementando entre tódolos homes a desconfianza. Dende aquel dia os homes foron percibindo que xornada trás xornada o dia ia menguando e a noite aumentaba e faciase mais longa. O medo a verse de novo condenados a escuridade perpetua animounos a prender lumes, ¡¡ QUERIAN AXUDAR O SOL A MANTERSE VIVO!!! Pandora volveu a mirar dentro da caixiña e atopou agochada nunha esquina, silente e tímida á ESPERANZA. E correu cara os homes a decirlles que non estaba todo perdido, que ainda lles quedaba a esperanza. Pandora puxose en camiño cara o lugar onde cada dia morre o sol, seguiu o sendeiro que se debuxa póla noite no ceo e que conduce ata ese lugar que os gregos chamaban A TERRA DA MORTE, ese lugar donde o sol e engulido cada atardecer pólo oceano, esa terra á que os romanos chamaron FINIS-TERRAE, o fin da terra fronte o mar tenebroso, o ocaso do mundo, A COSTA DA MORTE. Pandora o chegar a Galiza observou que por fin o lume regalo de Prometeo, frenaba o declive da luz, que o sol volvia a renacer dia a dia, e nese momento decidiron chamarlle solstício de inverno, dia grande de festa onde a luz renacia. Dende entonces en tódolos pobos da terra festexaban ese dia do novo nacemento da luz. Xá pasaron moitos anos e todo esto ficou no esquecemento, xá non facemos fogueiras nin gardamos o lume dese dia para que nos ilumine todo o ano..........Pero as mulleres galegas, fieis a Prometeo , e do mesmo xeito que exerceron o matriarcado e ademais de darnos de mamar, traballaron para darnos de comer, gardaron o lume unido os outros dous elementos a terra e a auga, en segredo. Sen que os deuses do Olimpo se enterasen elaboraban queimadas nos seus fogares, conxurandose con Pandora, a ben dotada, para non perder nunca a Esperanza. Así dende a noite dos tempos esta pocema miragreira empleamola para limpar a nosa alma de criaturas malignas e curar as suas chagas, mantendo deste xeito viva a esperanza. Por eso nas culturas celtas tamen chamadas culturas castrexas, ainda que descoñecian a escritura, deixaronos a sua herdanza grabada nas pedras. Nos petroglifos abundan os símbolos espirais, pero sobor de todo abunda un, o chamado TRISQUEL que consiste nunha espécie de cruz de tres cabezas. Son moitas as suas interpretacións, pero a mais extendida e a que afirma que representa os tres elementos básicos na vida do xenero humano A TERRA, A AUGA E O LUME, os mesmos elementos nos que se basa a primitiva queimada. A TERRA : que está simbolizada na queimadeira o pote de barro ou ferro, esa terra orixe e destino do home e que esta presente en tódalas culturas. A terra tamen sinbolizada nas deusas nais GEA, ITSHAR ou PACHAMAMA; e tamen como lemos no libro do XENESE do rito xudeo-cristián “ O SEXTO DIA COLLEU UN PEDACIÑO DE BARRO E CUN SOPRO CREOU O HOME A SUA IMAXE E SEMELLANZA” A AUGA: cada gota de augardente e unha bagoa da nai TERRA, xermolada en forma de grans de uva, sangre fecunda que se fundirá no noso corpo a traves desta pocema, unindonos deste xeito á terra dos nosos ancestros, e decir, a nosa propia historia. O LUME: que danza libre no ferro prendido en augardente e que nos servirá para purificarnos, alumearnos e o mesmo tempo quentarnos. Pero de todo o resto non se preocupen ,coma sempre é cousa miña……………… |